Ev Hayatı

Şub15

Çocuklar da birer 'Birey'

 |  Kategori: Ev Hayatı   |  Yazan: Özden Sonkan  |  Yorum: 0 yorum

“Tavuğunu yemek istemiyor musun?”
“Hayır.”
“Ama yemek zorundasın –sağlıklı büyümek için beslenmen gerekiyor.

Sizin de çocuklarınız ile benzer konuşmalarınız oldu mu? Benim çok sık oluyor. Yorucu bir günün sonunda ağzımızdan bir anda çıkıveriyor. Ve ya uzun ve sorunlu bir haftanın ardından çocuklarımın ağzına silah zoru ile tıktığım yemekler. Hatta kendilerini iyi hissetmediklerinde bile midelerine biraz besin aktarma isteğimi durduramamışımdır. 

Aslında sorun onların yemek yemeği ret etmesinden ziyade benim onları birer birey olarak görmemem idi. Onlara tavuğunu yemelisin demiyordum onlara yemek isteyip istemediğini soruyordum. Tercihlerini dile getirdikleri zaman ise bana itaatsızlık etmişler gibi tepki veriyordum. Onların tabi ki tercihleri var, doğduğu günden beri peynir ile arası hiçbir zaman iyi olmayan ama Kiwi için ölen kızım, reçeli ağızına aldığı anda kusan, muhallebi için her şeyi yapabilen oğlum, kendi damak tatları ve zevkleri var. Köpekleri kedilerden daha çok seviyorlar, biri deli gibi kitap okurken diğeri ancak zorunlu sayfa çeviriyor.

Aslında çocuklarımız iki yaşından sonra bir sürü konu hakkında bir fikir e sahip oluyor. Bu da bizim daha dikkatli davranmamız gerektiği anlamına geliyor. Artık onlara sorular sorup benim isteklerim doğrultusunda cevap vereceklerini bekleyemem. Artık bir birey olduklarını ve annenin istedikleri ile kendi istediklerinin her zaman aynı olmadığını biliyorlar.

Çocuklar da birer özgün birey. Onların da tercihleri ve istekleri var. Çevrelerinde gördüklerine göre davranışlarını uyarlamayı öğreniyorlar. Bencil ve yanlış şeyler yapmak için ise zaafları var.

Eğer seçim onların adına zaten yapılmış ise kesinlikle kale alınmayacak fikirlerinin sorulmasından hoşlanmazlar. Kim hoşlanır- dalga geçer gibi.

Ebeveynlerinin dürüst konuşmalarına ve davranışlarına olumlu yanıt veriyorlar. Çocuklarımın ille de benim hoşlandığım şeylerden hoşlanmayabileceklerini unutmamak bazen zor oluyor benim için. Örneğin bir yere giderken kendi tarzında giyinmeleri hava koşullarına ve gidilecek yere uygun olduğu sürece sorun değil- her ne kadar bana göre bambaşka bir kıyafetin daha çok yakışacağını düşünsem bile.

Fakat aynı zamanda uygun olmayan bazı şeylerin kararını benim vermem gerekiyor. Onlara Ocak ayında T-Shirt giyip dışarı çıkmak istediklerinde bunun söz konusu olmadığını söyleyebilirim ve bu kararımı beğenip beğenmemeleri önemli değil. Onların kendi özgünlüklerini ifade edebildikleri uygun sınırları olduğu zaman onlar mutlu, sağlıklı ve gerçekten bilmelerini istediklerimi öğreniyorlar.   

Bu yazı hakkında yorum bulunamamıştır. İlk yorumu siz ekleyebilirsiniz >

Yazıya Yorum Ekleyin

* Takma ad kullanabilirsiniz

* Yorumunuzda görülmeyecektir

 Evet   Hayır* Her defasında yeniden girmemeniz için